Afscheid

Lieve vrienden en familie,

Na een heerlijke laatste week op Nafasi was het dan toch in ene woensdag 25 april. Tijd om te vertrekken. Ik was al een paar dagen erg emotioneel, hoe kan ik deze lieve schatten van kinderen achterlaten, hoe zal het verder met ze gaan, krijgen ze een nieuwe papa en mama of gaan ze toch terug naar gevonden familie, kunnen ze daar wennen, krijgen ze de hulp die ze nodig hebben???? En dan die kleine jongen waar ik me toch zo'n zorgen om blijf maken, ik was blij dat hij al sliep dat ik wegging, geloof niet dat ik dat getrokken had.

De kinderen had ik al een paar dagen van te voren voorbereid dat ik zou vertrekken, dat ik met het vliegtuig terug zou gaan naar mijn mama en dat ik er dan niet meer ben als ze de volgende dag wakker worden. De kinderen liepen al een paar dagen te zingen 'bye bye Susanna, may God bless you', net of ze blij waren, maar ja ze begrepen er natuurlijk niks van. Voor mij was het wel pijnlijk hoor dat ze zo zongen de hele dag, maar wel verschrikkelijk schattig..

Toen was het 19.00uur en kwam mijn taxi me oppikken, ik heb de kinderen bij elkaar geroepen op de bank en heb ze het nogmaals uitgelegd. Daarna heb ik alle kids één voor één op schoot genomen en geknuffeld, één lieve schat dacht dat ik naar haar moeder ging en dat was hartverscheurend, heb haar natuurlijk geprobeerd uit te leggen dat dit niet het geval was en dat we blijven zoeken naar haar moeder. Ook J. hield me strak vast en wilde me niet loslaten, dat terwijl toen ik kwam hij al begon tehuilen als ik alleen maar lief tegen hem praatte, laat staan als ik hem een aai over zijn bolletje gaf. Uiteindelijk nog een dikke knuf voor de caregivers en de guard en mijn kamergenootje Nikki en toen huilend weggegaan.Wat een drama!!!

In de taxi een beetje bijgekomen en aangekomen op de airport bleek dat ik 3 uur vertraging had, bah daar zat ik niet op te wachten, maar ja na ingecheckt te hebben de security nog even lief aangekeken of ik nog even een peukie mocht roken en daarna in de loungebar voetbal zitten kijken, dat was wel ff een tijd geleden dat ik tv had gekeken. Uiteindelijk moe in slaap gevallen met mijn hoofd op tafel. 01.15 uur schrok ik wakker en zag ik dat de bar ondertussen leeg was. Nou toch maar snel ff naar de wc en de gate opzoeken, hihihi, daar stonden gelukkig de mensen nog in de rij. In het vliegtuig heerlijk verder geslapen en uiteindelijk om 09.15 uur geland in het koude Nederland.

Wat heerlijk om me mams weer in me armen te sluiten en ook Fred, San en die heerlijke lieve kids kwamen me ophalen van Schiphol. Opnieuw had ik een cultuurshock, wat een georganiseerd land hebben wij en wat een mooie snelwegen, zonder gaten en hobbels. Thuis heerlijk aan het gebak en me koffers uitgepakt en souvenirs uitgedeeld. Ik heb een fijne dag gehad en ben 's avonds als een blok in slaap gevallen.

Ik wil iedereen bedanken die me gesteund, gesponsord en gevolgd hebben. Alle lieve reacties op facebook, op mijn reislog hebben me supergoed gedaan, fijn om te weten dat er zoveel mensen om me geven. Tnx Tnx Tnx x x x x x x

Ik heb natuurlijk nog veel meer foto's en verhalen en wil ze blijven vertellen, want mijn avontuur is echt onbeschrijfelijk gaaf geweest.

Veel liefs en een koude Hollandse kus xxx

Aunti Susanna

Murchison Falls

Hai Everybody,

Eindelijk was het dinsdag zover, op safari!!

Eerst op de boda naar Red Chilli Kampala waar we om 8.30 uur vertrokken.

Een groep van jonge meiden uit USA en UK, dus veel 'Ohh My God' en 'Ohh that's so sweet' !!

Hmm, niet echt mijn ding zeg maar.

Eerst zijn we naar de Rhino Sanctuary geweest, waar de witte en zwarte neushoorns op 70 vierkante km verblijven. Prachtige savanne en 'OMG' wat zijn die beesten groot. Wel weer een belevenis hoor.

Daarna door naar ons kamp in Murchisons Fall. Bijna 3 uur rijden over een onverharde weg met een heleboel bavianen op de weg. Wauw, zo had ik Oeganda voorgesteld.

Het kamp was prachtig gelegen en ik sliep in een banda, gelukkig niet in een tent, want er liepen wrattenzwijnen met jonkies wild rond, bah niks voor mij. Geen elektriciteit 's nachts en geen wc in de banda dus bedenk zelf maar hoe ik 's nachts geplast heb, whahahaha.

De volgende ochtend om 6.30 uur voor een gamedrive naar de andere kant van de Victoria Nijl, met een pontje over hoe komisch is dat. Daar zagen we de eerste Nijlpaarden al in het water.

Erg spannend hoor, het dak van de bus ging open en omhoog zodat we goed zicht hadden op al het moois om ons heen. De regen was gelukkig gestopt, maar het was wel een grijze dag, beetje jammer voor de foto's. Het was echt fantastisch, verschillende soorten antilopen, heel veel giraffen, waterbuffels, veel verschillende soorten vogels, een paar leeuwen in de verte en olifanten in de verte. Maar wat een prachtige statige dieren zijn giraffen. Ik heb echt drie uur lang genoten van de natuur en zijn wilde dieren.

Na de lunch met een boot de Victoria Nijl op, zoekend naar krokodillen, nijlpaarden en olifanten op de kant. Er waren ontzettend veel nijlpaarden, de krokodillen waren lastig te spotten, want er was geen zonnetje en het miezerde dus die lagen in het water. En 'OMG' eindelijk olifanten van behoorlijk dichtbij, een familie met 2 kleintjes, 'O My God there is a baby, so sweet'!!!!

Na drie uur varen zijn we aan de kant gegaan en gingen we al klimmend de berg op naar de watervallen van Murchison. Wat een belevenis was dat zeg, klimmend en klauterend uit mijn broek gescheurd, maar wat een sprookjesachtige omgeving. Ik was helemaal kapot aan het eind. Maar zeker de moeite waard.

Weer op het kamp aangekomen eerst maar even een heerlijke koude douche genomen en op naar het diner. Door de hevige regen en daarna zonneschijn waren er denk wel duizenden White Ants, erg vervelend als je wilt eten en er vliegen steeds beesten van 5 cm in je eten, dus weer heel veel OMG en gegil van de Mzungu's die dit niet gewend zijn. Het personeel van Red Chilli was ondertussen de beestjes van de grond aan het rapen, want na een tijdje verliezen ze hun vleugels en is het voor de lokale bevolking een delicatesse, OMG wat goor zeg, aan een stokje geregen en even geroosterd boven het kampvuur bahhhhh.

De volgende dag weer de spullen gepakt en om 6.15 uur vertrokken naar Budongo park, op zoek naar de Chimpansees. Een prachtige wandeling door het bos en al die geluiden zijn echt amazing. De gids had de Chimps al na een uur gevonden, dus we waren lucky. Hoog in de bomen zaten ze vijgen te eten en de pitten naar beneden te spugen en over ons heen te plassen, hilarisch natuurlijk en heel veel OMG.... Het was weer fantastisch. Wat ben ik blij dat ik al deze avonturen mee heb mogen maken en gelukkig heb ik veel foto's om terug te kijken en na te genieten.

Toen weer terug naar huis, een lange rit met kakelende jonge meiden in de bus. Mijn thuiskomst was wederom hartverwarmend, zo blij als iedereen is als ik er weer ben. Hoe moet dat als ik echt weg ga??

Zondag geef ik een barbecue voor iedereen en dus ga ik vandaag shoppen en taarten bakken, want daar zijn ze ook zo gek op. Ik geniet met volle teugen van mijn laatste weekje hier, al ben ik nu al erg verdrietig dat ik weer terug naar huis moet.

Veel liefs xx Suus

Nog maar een paar weekjes...

Hoi allemaal,

Het is niet normaal hoe snel de tijd is gegaan, over twee weken ben ik weer thuis. Als ik er aan denk heb ik hele dubbele gevoelens. Ik wil eigenlijk helemaal niet weg uit Oeganda, ik voel me thuis hier. Geen stress, vriendelijke mensen en niet te vergeten een heerlijk klimaat. Wat ik ook heel prettig vind hier is dat de mensen niet oordelen over hoe je eruit ziet, soms staan mijn haren recht overeind als ik van de boda stap, dan denk ik kan niemand me even zeggen dat mijn haar er niet uit ziet, maar het is totaal niet belangrijk hier. Je hoeft niet met de laatste mode mee te lopen en de nieuwste i-phone te hebben om 'erbij' te horen. Dat ik een 'big auntie' ben is niet erg, mensen denken alleen maar Oh die heeft goed te eten, whahaha, heerlijk toch. Aan de andere kant kijk ik er erg naar uit om me Mams weer te zien en natuurlijk mijn grote kanjers Giorgia, Giulia en Alessio. En ja ik heb ook zin om mijn goede vrienden en familie weer te zien en spreken en mijn foto's te kunnen laten zien en over mijn belevenissen te vertellen.

Ik ben erg gehecht geraakt aan alle kids en de mensen van Nafasi. Ik heb geprobeerd afstand te houden, omdat ik wist dat het moeilijk zou zijn om afscheid te nemen, maar ik ben toch behoorlijk gehecht geraakt aan de kleine ondervoedde man, die het nu erg goed doet. Ook is hij aan mij gehecht geraakt, wat niet zo gek is, want kinderen voelen dat nu eenmaal feilloos aan. Gelukkig is hij ook gek op de andere caregivers, dus weet ik dat het helemaal goed met hem komt. Maar ja, als ik aan het afscheid denk krijg ik nu al een brok in mijn keel.

We zijn nog steeds hard op zoek naar sponsoren voor Kaja Nafasi, aan spullen is er geen gebrek, die worden veel gedoneerd door lieve mensen zoals jullie, maar om de operationele kosten te kunnen betalen is er echt nog hulp nodig. Chris en Jurjanne zijn nu in Nederland om nieuwe fondsen binnen te halen, maar dat valt nog niet mee in deze tijd. Dus als jullie een bedrijf of organisatie weten die openstaat om een goed doel te steunen dan hoor ik dat graag. Als ik terug ben in Nederland zal ik me blijven inzetten voor de Kaja Foundation, want ik weet wat een goed werk ze doen hier in Oeganda, kinderen krijgen een nieuwe kans op een toekomst. Vandaag ga ik een kijkje nemen bij Bulamu Village. Een dorp voor kinderen die geen ouders meer hebben, die zijn achtergelaten of de familie niet voor hen kan zorgen. Er wonen meer dan 300 kinderen in dit dorp, die naar school gaan en waarvoor goed gezorgd wordt. Ik ben erg benieuwd naar het goede werk wat Chris, Mark en Elisa daar verrichten. Dit zijn alledrie Nederlanders die worden gesponsord door hun familie en vrienden om hier goed werk te kunnen doen voor kinderen zonder toekomst. Diep respect voor hun!!

Ik zal komende weken nog meer genieten van mijn kids hier en ik hoop nog een beetje kleur te krijgen, want erg bruin ben ik niet, maar misschien komt dat omdat ik zo wit ben in vergelijking met de black people hier, hihihi. Volgende week heb ik nog een mooie trip dus dat is een leuk vooruitzicht.

Bedankt voor jullie lieve reacties, ik kijk er altijd erg naar uit om ze te lezen!!

Veel liefs,

Big Auntie Susanna

Gorilla's

Lieve allemaal,

Maandag was het dan eindelijk zover, naar de gorilla's. Ik keek er al zo naar uit en nu ging het eindelijk gebeuren.

We vertrokken om 7.00 uur met een groep van 8 personen. 3 Britse meiden, een Amerikaans stel, een Pools/Amerikaanse met een goede Amerikaanse vriend, dus was ik de enige Nederlandse. Maar ja dat maakt voor mij niets uit want ik praat en denk toch al de hele dag Engels. Het was goed busje en de chauffeur Julius was ook een ervaren chauffeur, dus om je nergens zorgen over te maken. Maar ja in het begin waren de wegen dan ook nog redelijk, maar eenmaal in de bergen aangekomen heb ik wel af en toe mijn ogen dicht gedaan, smalle weggetjes langs diepe afgronden en dan zijn ze ook nog aan het werk aan de weg, dus staan er allerlei vrachtwagens, kranen en ander zwaar materiaal op de weg. Een vrouwtje met een reflecterend vestje aan staat daar met een rode en groene vlag het verkeer te regelen, hilarisch gewoon.

Om 18.15 uur helemaal brak in het hotel aangekomen, wel een leuk hotel en schoon en goede service. Het eten, tja, ik ben dus echt wel een moeilijke eter, ik vond het helemaal niets.

De volgende morgen om 5.15 uur op en om 6.00 uur vertrokken naar de berg waar de gorilla-tracking zou starten.

Om 8.00 uur daar gekomen, een briefing gehad en daar gingen we dan het avontuur in. Het zou een uur kunnen duren voor we de gorilla's zouden vinden of 7 uur. Vol goede moed ging ik samen met mijn helper, die mijn rugzak droeg en een wandelstok de berg naar beneden. Pff gelukkig hield hij vaak mijn hand vast of hield me tegen als ik naar beneden gleed. Geen paden natuurlijk want het is gewoon echt midden in de jungle. Ik was al snel buiten adem kan ik je vertellen, maar ja voor het goede doel. Gelukkig na een uur en een kwartier mochten we onze spullen en stok achterlaten en de camera gereed houden want de gorilla's waren vlak bij. Dat gevoel van OMG nu gaat het echt gebeuren is geweldig, maar toen ik de eerste gorilla zag was dat helemaal waanzinnig. Wat zijn ze ongelofelijk groot en dan maar snel foto's maken want je weet nooit hoe snel ze weer weg zijn.

Na de Black Back (deze gorilla wordt later een Silver Back) en wat kleintjes te hebben gezien, kwam de Silver Back tevoorschijn. Geen tijd om bang te zijn want je wil hem natuurlijk wel goed op de foto..

Op een gegeven moment komt er een Black Back op Jeremy en mij af met zijn arm in de lucht of hij ons wilde aanvallen, de gids moest hem toen met zijn stok hard op zijn rug slaan om hem af te schrikken, ook nu geen tijd om bang te zijn want dat gebeurd in seconden. Wauw Wauw en Wauw wat een geweldige ervaring. Na een uur moesten we terug, want je mag niet langer hun rust verstoren.

Na tien meter klimmen was ik helemaal buitenadem en beroerd, dus ik plofte op de grond, alles was doorweekt van het zweet, want ik moest immers een lange broek en een shirt met lange mouwen aan voor alle muggen en ander ongedierte tegen te houden. Mijn shirt uitgetrokken en t-shirt aangedaan, banaantje gegeten en wat water gedronken.

Vol goede moed weer klimmen, weer na tien meter helemaal kapot... pff ik dacht hoe kom ik in godsnaam die berg weer op. Na de lunch wederom met goede moed naar boven. Ook nu was ik iedere tien meter helemaal buitenadem. Mijn helper zei heel complimenteus dat dat kwam omdat ik FAT ben en 38 jaar vond hij ook wel heel oud, whahahaha grapjas.

Ik heb de groep gezegd dat ze maar moesten gaan en niet op mij hoefde te wachten, mijn helper, de gids en de bewaker bleven bij me. Mijn helper heeft me letterlijk aan zijn hand omhoog gesleept en soms kreeg ik van de gids een kontje!! Nee nee ze waren te jong en niet mijn types zal ik maar zeggen.

Toen ik eindelijk boven kwam stond de groep te applaudisseren en toen ik vroeg hoe lang ze op me gewacht hadden, logen ze heel lief dat ze maar vijf minuten hadden gewacht.

Maar dat gevoel was wel onbeschrijflijk zo'n zware klim en de GORILLA'S gezien, wie kan me dat na doen.

Ik ben superblij dat ik de gorilla-tracking gedaan heb, een gevoel van nietigheid en respect voor de gorilla's.

De volgende dag weer naar huis, even op de evenaar gestaan en als een echte toerist natuurlijk foto's gemaakt.

Eenmaal thuis gekomen was ik zo enthousiast dat ik meteen de foto's aan de kids heb laten zien en me verhalen verteld aan de caregivers. Wauw Wauw ik kan het nog niet geloven dat ik ze echt heb gezien.

's Avonds mama gebeld want ik wist dat ze ongerust was, heerlijk mijn verhaal in het Nederlands kunnen vertellen. Ik mis mams wel hoor, gelukkig hebben we een goede telefoonverbinding. Ik zou wel even op een dagje heen en weer willen vliegen, want het idee dat ik over een paar weken weer terug moet.... Bah moet er niet aan denken.

Deze week is ook de nieuwe vrijwilligster begonnen een gezellige jonge meid. Heerlijk om onze ervaring te kunnen delen.

Nou luitjes, volgende keer mijn avontuur bij Murchisons Fall, daar hoop ik de big five te spotten.

Veel liefs xxx

Suus

Genieten

Hallo Mzungus,

Wat heb ik toch een geweldige tijd hier, ik geniet met volle teugen, al had ik dat vanmorgen niet gezegd hoor. Ik hoest als een gek, waarschijnlijk toch door al het stof hier en alle uitlaatgassen. Ik ging op het kantoor van Kaja werken aan een aantal rapporten werken, maar ik bleef maar hoesten en tja Corin zat tegenover me te werken en die kon niet eens haar telefoongesprek normaal voeren. Dus heb ik maar weer me spullen gepakt en op de boda terug naar huis. Daar heb ik me opgesloten een paar paracetamolletjes met codeine erin wat hoestdrank en een paar uur liggen pitten. Wakker geworden heb ik nergens last meer van?!?!? Duh daar kan ik zo boos om worden, ik pik echt alle bacillen en bacterien op hier.

Afgelopen zaterdag kwam Chris langs met spullen van de Ikea die gedoneerd zijn door familie en vrienden. Chris en ik waren allebei dolenthousiast, de caregivers en guards waren daarintegen compleet stil, die wisten niet zo goed wat ze er mee aan moesten. Chris en ik hebben samen de triptrapkasten in elkaar gezet, hoe hilarisch is dat dan, zit je in Oeganda Ikeakasten in elkaar te zetten. De Oegandezen keken ons ook echt aan van `hoe weten jullie dan hoe dat allemaal in elkaar moet`! Echt geweldig hoeveel spullen er gebracht zijn, de kinderstoelen zijn geweldig, nu hoeven de kids niet meer op de grond te zitten eten.

Chris nodigde me uit om mee te gaan naar een barbeque, nou dacht ik lekker hoor en gezellig zo ontmoet je nog eens andere mensen. Ik dacht ik hoef alleen me telefoon en me sigaretten mee, wat bleek na een tijdje kwamen er mannen aan met Afrikaanse muziekinstrumenten, dansers en danseressen en werd er een complete show weggegeven die wel een paar uur duurde. Orginele Afrikaanse dansen, zo geweldig en dat is zo genieten, shit had ik nou maar me camera mee.... De leider van de groep vroeg ons of we de film `white light` kende met Marco Borsato, jaa tuurlijk kennen wij Wit Licht... Hij had hier een rol in gespeeld als vader van Abu, wauw wat leuk zeg. Het dansen was echt super gaaf om te zien en natuurlijk die heerlijke Afrikaanse mannen met hun grote witte lach op hun gezicht Mmmmmm das genieten kan ik je vertellen en nee ik kom niet thuis met een Afrikaan.... Ik had leuk contact met een aantal Nederlanders en één vrouw wees me er nog eens op om vooral in het hier en nu te leven en te genieten, want soms gaan mijn gedachten alnaar mijn toekomst.. Onverwacht wijze raad die ik zeker gebruik.

Vanmiddag heb ik heerlijk een potje gevoetbald met Patrick de guard, dan staan ze toch wel ff raar te kijken hoor als ze een vrouw zien voetballen en ja ik kan nog steeds een balletje hooghouden, maar pfff mijn conditie... ik was compleet bezweet en buiten adem, maar wat lekker was dat ff.

Chris en Jurjanne zijn voor een paar weken terug naar Nederland om fondsen te werven, want spullen worden er genoeg gedoneerd en er komt zelfs een speeltuin die gesponsoord wordt, maar voor de operationele zaken is gewoon geen geld genoeg, dit houdt in bijvoorbeeld de salarissen van de medewerkers van Kaja Nafasi, caregivers, guards, social workers, coordinator.. En ja zonder geld wordt het lastig om deze verlaten kinderen op te vangen en onderzoek te doen naar hun achtergrond en proberen hun familie te achterhalen. Dus als jullie echt een goed doel willen steunen en zeker wilt weten dat je geld goed terecht komt dan is jullie (kleine) bijdrage van harte welkom bij de Kaja Foundation (http://www.kajafoundation.nl/).

De kinderen zitten altijd aan mijn armbandje met kraaltjes te frunniken, ik dacht laat ik voor hun ook eens kijken voor armbandjes, zogezegd zogedaan. Ik heb op de craftmarket allemaal kleine armbandjes gekocht en uitgedeeld aan de kinderen, die waren zo trots en blij, iedereen die binnenkwam moest het zien, de caregivers zag ik jaloers kijken dus ik vroeg `willen jullie ook een armbandje` en ja hoor natuurlijk waren hun ook superblij, dat ik daar toch niet aan gedacht had.

Ik ben inmiddels van kamer veranderd, want op 1 april komt er een nieuwe vrijwilligster Nikki en moeten we de kamer delen. Leuk hoor nog een Nederlandse in het Nafasi huis...

Op 2 april vertrek ik voor een gorilla expeditie, eindelijk!!! En 17 april ga ik voor een trip naar Murchisons Falls... En ja dan komen er als het goed is eindelijk wilde dieren op de foto´s op mijn reislog. Ik verheug me er zo op!!

Bye everybody

Mams, ik bel je morgen weer hoor!! Dikke kus xxx

Eindelijk weer een update vanuit Oeganda !!!

Hoi Allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb.. Ik heb een tijd last gehad van het internet dat het niet deed en daarna omdat het ff minder met me ging.

Vorige week ben ik door Corin uitgenodigd om mee te gaan naar een gala van de internationale school van haar kinderen in het Sheraton Hotel. Maar eerste reactie van binnen is ooo neee.. maar ik zei ja wat leuk graag.. maar uh ik heb niks 'nets' om aan te trekken, alleen maar hempjes en t-shirts en capribroeken.. Dus dat werd shoppen, nou ja shoppen. Eerst maar weer eens pinnen, want het geld gaat toch wel erg hard daarna naar een plek in Kampala waar allemaal kleine 'winkeltjes' zijn die van alles verkopen van opladers tot jurken tot fruit tot gefrituurde sprinkhanen. Nooit gedacht van mezelf dat ik ooit een jurk uit zo'n winkeltje zou kopen, maar ik ben geslaagd een lange zwarte jurk met lekker decolleté en een nog een ander jurkje voor als het niet zou passen. Ondertussen ook nog mijn haren geverfd, want dat kon echt niet meer, een echte grijze dakduif!!! Een beetje make-up en gaan met die banaan als een echte diva kon ik natuurlijk niet in mijn jurk op een boda boda gaan (brommertaxi), dus een taxi geregeld voor €4,50. Er was een groep Nederlanders dus kon ik eindelijk weer eens gewoon Nederlands praten. Iedereen was uitgedost en zag er goed uit. Het begin was saai en het eten was Oké, maar ik had meer verwacht dan met mijn bordje in de rij voor mijn eten, whahaha, maar ja na het diner startte de muziek en heb ik de hele avond gedanst, eerst nog netjes op mijn slippers daarna op m'n blote voeten. De muziek was zeg maar hetzelfde als op mijn eerste brugklasfeestje, maar evengoed heb ik heerlijk gedanst. Daarna nog naar Iquana geweest een gezellige bar met een Nederlandse eigenaar, maar daar was niets van te merken, gezellige muziek en Oegandezen en Mzungus door elkaar heen. Moe maar voldaan naar Corin haar huis waar ik bleef slapen. Corin heeft een gezellig gezin en een prachtig huis, fijn dat ik zo welkom ben. Zondag werd ik al wakker met maagpijn en koppijn, nééé geen hangover want ik had niet gedronken. 's Middags naar huis en ik werd al beroerder, diarree, migraine en dat 5 dagen lang. Een fijne virusinfectie denk ik mijn lichaam komt in opstand tegen alle bacteriën en ziektekiemen hier. Wat heb ik me ellendig gevoeld en ik voelde me zo ver weg en wilde eigenlijk ook niet naar huis bellen om Mams niet ongerust te maken. Toch maar gebeld en ook ff lekker geklaagd bij Corin en Jurjanne, die er niet gek van staan te kijken dat ik ziek was. Ik vertelde dat ik erg opstandig was dat ik steeds wat had, dan weer hoesten als een zeehond, dan weer voorhoofdholteontsteking dan weer megadikke voeten, dan weer buikgriep... ik kom om te werken en niet om zielig in me bed te liggen..

Nou ja genoeg geklaagd, gister werd ik uitgenodigd om te komen barbequen bij Corin, want de mannen gingen vissen op Lake Victoria en dan werd de vis op de barbeque gelegd. Super dat ik weer was uitgenodigd, maar ja eerst maar weer ff shoppen, want ik kan niet met lege handen aankomen. Ik denk ik ga ff naar de supermarkt voor een flesje wijn... Hebben ze niet... moet je verderop zijn... ok.. boda boda... winkeltje in uit in gevonden. Toen werd ik gebeld door Elisa, zij werkt voor de Kaja Foundation, of ik zin had om wat te drinken, nou ja natuurlijk. We hebben heerlijk zitten praten en was echt leuk om elkaar te ontmoeten. 's Avonds naar Corin gegaan, waar ook de andere vrouwen waren wiens man was gaan vissen. Ze hadden al gebeld dat we ook maar vlees moesten halen voor op de BBQ, want de vissen waren niet zo groot.. Toen ze thuiskwamen hadden ze drie joekels van een Nijlbaarsen mee, waarvan twee zo'n meter lang en 20 kilo zwaar en de derde formaatje kleiner.. Wauw echt zo gaaf, de mannen waren zo blij als jonge jongens. Nou en hij was lekker hoor. Ook deze avond was weer gezellig, wat leuk om mee te maken.

Alle uitdagingen die ik in Nederland toch nog wel uit de weg ga, probeer ik hier toch aan te gaan en er gaat een wereld voor me open. Wat leuk dat mensen hier zo gastvrij zijn en me overal bij betrekken en het levert me zoveel leuke momenten op. Nog steeds verbaas ik me erover dat ik hier in Oeganda zit, na zo'n moeilijk jaar met zulke diepe dalen enne als ik naar de toekomst kijk zie ik die zonnig tegemoet... Jeetje wat een metamorfose...

Eénmaal weer thuis gekomen werd ik weer zo warm onthaald of ik een week weg was geweest, zo tof. 's Middags lekker ff liggen zonnen, ze verklaren me voor gek, want waarom wil je dat je huid verkleurd??? De hond gewassen en van zijn teken verlost. Toen een heerlijke pasta gemaakt, Sandra zal trots op me zijn en bijna een uur met me Mams gebeld, wat heerlijk om alles ff te vertellen.

Van de week heb ik van het sponsorgeld hoelahoepen gekocht en wat zijn de kinderen er blij mee, het is nu iedere dag een feest om buiten te spelen. Ook heb ik keukenspulletjes gekocht waar ze heerlijk mee kokkerellen en dan zie je maar dat de kinderen overal hetzelfde zijn.

Pfff, jeetje wat zal ik nog meer vertellen, CNN is langsgeweest met een filmploeg om een documentaire te maken, wel heel speciaal hoor.

De kleine man die zwaar ondervoed binnen kwam is in 4 weken een kilo aangekomen en is een mooi vrolijk mannetje geworden. Hij is nog wel benauwd en hij is nog steeds wel zwak, maar je ziet al zoveel verbetering, wauw wat gaaf om mee te maken.

Er wordt druk gezocht en uitgeplozen waar alle kinderen precies vandaan komen en of er nog ouders of andere familie leden zijn, of er nog een mogelijkheid is om de kleintjes een thuis te bieden bij familie. Bij één meisje is dit het geval. Ze is 6 jaar oud en haar moeder kan niet voor haar zorgen, nu willen andere familieleden dit wel doen, maar dan kan ze niet naar school want daar is geen geld voor. Het enige wat er nu nog nodig is om haar een thuis te geven en de mogelijkheid om 7 jaar naar school te kunnen is iemand die haar wil sponsoren voor de komende 7 jaar. Het gaat om €100,- per jaar. Daar moet toch iets op te vinden zijn, toch mensen, wat voor ons zo gewoon is, maakt een wereld van verschil hier. Het betekent dat de kleine meid een toekomst heeft. En ook nog bij haar eigen familie, dit is waar het hier allemaal om draait.... Ook voor de andere kinderen wordt veel onderzoek gedaan en hopelijk kom ik volgende keer met positief nieuws voor een andere kleine meid..

Het is ondertussen aardig stil hier in huis, de kinderen slapen, de caregivers slapen, alleen hoor je nog mijn getik op mijn toetsenbord.

Ik zou zeggen weltrusten en veel liefs vanuit Kaja Nafasi xxx

Weekendje Kingfisher Safaris Resort

Dit weekend ben ik naar Jinja geweest, een mooie stad waar het niet zo stoffig en vies ruikt als in Kampala. Jinja ligt aan Lake Victoria en vlak bij de source of the Nile. Ik verbleef in een mooi resort, Kingfisher Safaris Resort en had een klein maar net hutje. Ik ben gebracht door mijn privéchauffeur Eddy hihihihi, een autorit van ongeveer 2 uur.Eindelijk heb ik wat meer van Oeganda kunnen zien. Hoe verder van Kampala en hoe dichter bij Jinja ik kwam hoe mooier het werd, vooral groener. We zijn door het bos Mbara gereden het grootste bosvan Oeganda,

Ik was aangenaam verrast toen ik aankwam, een prima resort om een weekend bij te komen en relaxen. Dit heb ik dan ook gedaan. Heerlijk aan het zwembad gelegen, mijn e-reader komt goed van pas, ik heb erg veel gelezen en natuurlijk mijn tukkies tussendoor gedaan.

Ik ben op de boda boda naar de stad Jinja geweest, een leuke stad met leuke souvernirswinkeltjes, net als in Nederland of waar te wereld, je vindt in ieder winkeltje hetzelfde whahaha, maar het blijft leuk. En maar blijven afdingen, because I am a poor white woman....

Zondag een boottripje gemaakt op Lake Victoria en naar het kleine eilandje bij de source of the Nile. Samen met een groepje Nederlanders en Amerikanen, hebben we ruim een uur gevaren. Nee geen krokodillen of nijlpaarden hier..... Beetje jammer dat wel!

Verder liggen bakken en bakken om maar een kleurtje te krijgen, want als je aan het werk bent is het te heet in de zon, het trekt alle energie uit je. En jawel hoor twee flink verbrandde benen, maar whaha tenminste het idee dat ik vakantie heb gehad.

Ook de terugreis maandag was weer mooi, maar ook zeer confronterend, sommige mensen denken dat de armoede in Oeganda wel meevalt... Geloof me ik zit vaak met een brok in mijn keel van de slechte leefomstandigheden van de Oegandezen. Ze proberen van alles te verkopen, maar het levert allemaal geen cent op. Als je een goede baan hebt verdien je ongeveer € 75,- per maand... en dit is maar voor weinig mensen weggelegd. De hutjes waarin ze wonen zijn oud, donker en vies. Dit alles is vaak de reden dat als ze niet meer voor hun kinderen kunnen zorgen, ze deze langs de weg of in het bos of op de markt leggen, om te sterven of gevonden te worden in hoop dat iemand er voor zal zorgen.

Als een vrouw een kind heeft en een tweede man krijgt, accepteert deze man vaak het kind van een andere vader niet, dus wordt het kind achtergelaten en soms bij bekenden gedropt. Ze hebben liever een nieuwe man die voor ze zal zorgen dan dat ze arm en te weinig te eten hebben met hun kindje.

Mijn thuiskomst in Nafasi was hartverwarmend, het voelde echt als thuiskomen. Ik kreeg knuffels van de caregivers en cooks en ook de guards waren blij om me weer te zien en de kinderen werden helemaal dol toen ze me weer zagen, heerlijk om zo gewaardeerd te worden. Ze hadden me erg gemist het weekend zeiden ze en aan de aantekingen in de schriftjes was dit wel te merken. De structuur was even een weekend weg...

Met de kleine baby gaat het goed, hij slaapt wel slecht en wil natuurlijk eigenlijk alleen maar lekker op Suus haar buik en boezem liggen, das veel zachter en warmer dan z'n bedje.

Ook met de ondervoede kleine man gaat het goed, vandaag heb ik hem aan het schaterlachen gekregen en hij wordt met de dag sterker.

Met de kleine meid van 3,5 jaar gaat het ook beter, we hebben proberen uit te leggen dat we naar haar mama en papa op zoek zijn en ze schijnt het te accepteren. Nu maar hopen dat er familie gevonden wordt voor deze schat.

Nou volgens mij zijn jullie weer bij, de foto's volgen snel, maar mijn accu is bijna leeg en er is geen stroom dus kan niet opladen. Dus hopelijk morgen de foto's.

Doeiiiii xxx Suus

Heftig weekje

Jeetje, je kunt het je van te voren echt niet bedenken hoe je zal reageren als er nieuwe kindjes worden binnengebracht.

Deze week werd er eerst een meisje van 3,5 jaar binnengebracht, schatje, ogenschijnlijk blij en beleefd en grappig. De eerste paar dagen bleef ze zo vriendelijk en blij kijken en knuffels geven, ook in de groep deed ze leuk mee. Toen kreeg ze het wat moeilijker en begon haar vriendjes te slaan om haar terratorium veilig te stellen. De laatste paar dagen is ze stil en teruggetrokken. Vandaag heeft ze zelfs om haar moeder gevraagd, echt dit is hartverscheurend. Ze is op straat gevonden, waarschijnlijk aan het bedelen en ze sliep in zeer onhygiënische plekken. De socialworkers zijn nog druk aan het onderzoeken waar ze precies vandaan komt en of er hereniging met haar moeder mogelijk is.

Donderdag werd er een jongetje van 9 maanden binnengebracht, hij is eerst onderzocht in de surgery en heeft medicijnen en suikerwater meegekregen. Hij zeer ondervoed en zeer zwak. Ik ben erg geschrokken dat hij binnenkwam, op tv zien is toch anders, ik heb vreselijk gehuild en kon gister nog wel steeds huilen. Hij is gevonden in het bos, waar een alcoholiste geprobeerd heeft voor hem te zorgen, met alle consequenties van dien. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat je als moeder zijnde zo radeloos moet zijn om je kind in het bos te leggen om te sterven.....

Terwijl ik aan het schrijven ben lopen weer de tranen over mijn wangen...

Hij eet gelukkig goed, bij krijgt nu om de 3 uur sojapap en tussendoor water om te drinken. Hij wordt langzaam alweer actief in de box en grijpt naar het speelgoed om hem heen, soms verschijnt er zelfs een lachje.... Ja het gaat goed komen met deze kleine vent.....

Jurjanne zei terecht tegen me als je hier niet om huilt dan is er iets goed mis met je... en wees blij dat de kinderen hier gebracht zijn, dan weten we zeker dat er goed voor ze gezorgd wordt. En gelijk heeft ze, alle caregivers en cooks en socialworkers zijn zo zorgzaam voor de kinderen, ik ben dankbaar dat ik hier mijn steentje mag bijdragen, wat doen zij goed werk zeg...

Vandaag ben ik maar even gaan relaxen inde Kabiri Country Club, een club waar je kan sporten en nee dat heb ik niet gedaan, zwemmen en ja dat heb ik gedaan en ik kan het nog, was echt jaren geleden dat ik gezwommen had. Lekker aan het zwembad op een ligbed een boek liggen lezen en liggen doezelen. Dat had ik wel verdiend.

Morgen ga ik met Jackie mee met de kleine jongen terug naar de surgery om hem na te laten checken hoe het met hem gaat. Ben benieuwd....

Nou dit was het wel weer ff hoor, ik ga ff achter mijn boom een sigaretje doen, want het blijft een heftig verhaal.....