weekend

Gister ben ik met de boda boda naar Garden City geweest, een winkelcentrum met een grote supermarkt en nog een paar kleine winkeltjes en heb ik koffie gedronken met een heerlijke chocolade croissant bij Java´s. Hier waren nog meer Mzungus, dus voelde ik me even thuis.

Ik heb m´n ogen uit gekeken in de supermarkt, alles wat je nodig hebt kun je daar vinden, dus heb ik meteen een pot Nutella aangeschaft. Natuurlijk had ik veel te veel boodschappen om op de boda boda mee te nemen. Een jongen die gevlochten manden verkocht zag me aanmodderen en tja wat kan je dan doen, toch maar ééntje gekocht voor mijn boodschappen, hij blij ik blij. Nog een paar bananen gekocht bij een vrouw die een hele jonge baby op haar rug droeg en een mand met bananen op haar hoofd, pfff en dat in 45 graden...

Toen terug op de boda boda, ik kon amper mijn evenwicht houden met die zware rugzak en mand met boodschappen en wat was het heet met die helm op. Thuis aangekomen, viel ik bijna flauw zo beroerd was ik.

Ik ben die middag zo ziek geworden, misselijk, koorts, hoofdpijn en zo ellendig, uiteindelijk overgegeven en veel geslapen. Ik voelde me zo alleen en ver weg. Vandaag nog steeds beroerd maar heb niet meer overgegeven en geen koorts meer. Nog een paar pillen erin en veel geslapen, toen ging het gelukkig beter. Corin en Jurjanne vonden dat ik voor de zekerheid toch even een malariatest moest doen, dus kwamen Corin en Tim langs. Met een druppel bloed uit mijn vinger konden ze de test doen en gelukkig geen malaria. Toch wel een opluchting...

Ik raak er al aardig aan gewend dat de electra te pas en te onpas uitvalt. Als het donker is worden de kaarsen aangestoken en de zaklampen opgezocht, zelfs de kinderen weten niet beter en de veiligheid, ach wij in Nederland zijn zo voorzichtig, hier geven ze een kind van vier gewoon een kaarsje mee naar de wc... Tja...

Net even met Mams gebeld om te zeggen dat het beter met me gaat, zo fijn om even Nederlands te praten en de kosten vallen echt mee. Ik heb voor 10000 ugandese shilling mijn prepaidkaart opgewaardeerd, das ongeveer 3 euro en daar heb ik al 2 x mee naar Nederland gebeld en nog tegoed over. Dus ik zal Mams regelmatig bellen. Ik hoor dat het nog steeds wit is in Nederland en erg koud, dat is niet voor te stellen als je hier in de hitte zit.

Ik vind het zo fijn om alle reacties te lezen, zo fijn dat iedereen meeleeft met me, ik wou dat jullie om een hoekje konden kijken. Dus blijf vooral reacties schrijven, daar maak je me erg blij mee.

Nou tot zo ver dan maar weer, ik laat snel weer wat van me horen.

xxx Susanne

Eindelijk een update vanuit het warme Oeganda

Het is alweer bijnaeen week geleden dat Mams me naar Schipholbracht, wat was ik zenuwachtig, het afscheid was toch wel even lastig, ik wilde niet huilen maja het kan er maar uit zijn. De reis ging supergoed en best wel snel, lekker tukkie gedaan hihihi. Op het vliegveld van Entebbe aangekomen was het weer spannend, ik wist niet wat me te wachten stond. Ik werd door Brad opgehaald, een vriend van Corin en Jurjanne, de initiatiefnemers van het project. Ik merk tijdens het schrijven dat ik in het engels denk en mezelf steeds moet verbeteren naar het nederlands, hihi zo snel gewend aan het engels.

Het is allemaal echt overweldigend, de mensen zijn zo blij en hartelijk en de kinderen zijn werkelijk om op te vreten, Die mooie zwarte koppies met die grote zwarte kijkers... niet te beschrijven. Het huis, Kaja Nafasi is echt mooi, er is zoveel ruimte, het is schoon, er is speelgoed en de Caregivers, zo noemen ze de begeleiders van de kinderen, zijn zo lief en geduldig voor de kinderen. Ik heb een eigen kamer met tafel en stoel en ja inderdaad een gewoon bed met klamboe, nee ik slaap niet in een hutje, het is echt luxe voor Oegandeze begrippen. Er zijn twee badkamers, waarvan één zelfs met douche, deze heb ik wel nodig om al het stof en zweet van me af te spoelen.

De stank is in de stad Kampala echt verschrikkelijk, de uitlaatgassen en de vuilnis en de stof slaan echt op je longen, dan kan je nog beter roken denk ik, goed excuus. En ja Nienke ik heb mijn boom gevonden, hihihi de foto volgt.......

Ik ben zaterdag in mijn eentje naar de supermarkt Tuskys geweest, dat was ruim een half uur lopen. Je kan daar werkelijk alles kopen van OB tot Nutella, hihihi. Op de terugweg ben ik met de boda boda gegaan, dit is een soort brommertaxi, er zijn er duizenden van, je moet een beetje onderhandelen over de prijs en als ik zeg dat ze voorzichtig moeten rijden, doen ze op hun manier hun best, maar ik heb al heel wat schietgebedjes gedaan. Het is nou eenmaal de makkelijkste manier om te komen waar je wilt, met de auto is het bijna niet te doen, er is zoveel verkeer en er is hier maar één regel, er zijn geen regels als je maar aan de goede kant rijdt, dat is hier links, zo gek. Vandaag heb ik een helm te leen gekregen, dat beschermd me nog enigzins.

Ik eet iedere dag mee met de kinderen en ja het is goed te eten, ik heb zelfs porridge gegeten, pap van soja, rijst, melk en suiker. Ik drink 3 a 4 liter water op een dag en mijn koffie is zeer gewild door de caregivers en guards. Het huis is omgeven met een grote tuin om het huis heen met hekken die altijd op slot zijn, ook is er altijd een bewaker aanwezig.

Het werken met de kinderen is intensief, omdat het je hart soms breekt als een kind zich afsluit of uit het niets huilt en niet getroost wil worden, een hele uitdaging dus. Ze zijn gek van alle knutselspulletjes en kleertjes en speelgoed dat ik heb meegenomen. De kinderen zijn gek op kleuren en kunnen daar een hele tijd mee zoet zijn. Maar ook met een paar takjes kunnen ze prima spelen. Delen is voor de meeste erg moeilijk. De kinderen krijgen echt supergoed te eten, ze hebben in no time hun bord leeg, ze eten meer dan ik. Ze moeten nog het vertrouwen krijgen dat ze morgen ook weer te eten krijgen, want in hun verleden waren ze dat niet zeker. De kinderen zijn allemaal getraumatiseerd, de één is achtergelaten op de markt en van de ander weten ze geen achtergrond, maar het is in ieder geval niet best.

Ik denk dat jullie ondertussen wel begrijpen dat ik het hier super naar mijn zin heb en er een hoop werk voor me te doen is, een hele uitdaging.

Ook ga ik in ieder geval een Gorilla expeditie doen, en verder zoveel mogelijk tijd met de kids door brengen.

Ik heb nog geen foto gemaakt, het allemaal nog zo indrukwekkend dat ik er bijna geen foto van durf te maken, maar dat komt echt nog wel.

Veel liefs vanuit een warm Oeganda, 40 graden is het ongeveer in de zon.

XXXXXXX Suus

voorbereidingen

Hallo Luitjes,

Mijn eerste blog over mijn reis naar Oeganda.

Ik ben zo hyper, dat ik mezelf amper kan ontspannen, zelfs bankhangen voor de tv lukt niet. Ik ben lijstjes aan het afvinken, korte broeken, check, afritsbroeken, check, medicijnenpaspoort, check..... en zo ga ik maar voort. Vanmiddag wat klusjes voor me moeder gedaan, zoals instructies maken voor hoe ze op mijn reisblog kan komen, mail kan versturen, nu nog even uitleggen hoe smsen ook alweer ging.

Mijn koffer staat open en puilt nu al uit, ik zal toch maar ff navragen wat het kost per kilo meer, want nasturen is niet echt handig, dan moet er veel georganiseerd worden voordat het bij mij is en met de corruptie daar kost het ook nog eens veel geld. Wat is dit heerlijk die voorbereiding, gister heb ik een collage gemaakt om alles een beetje een plekje te geven in mijn hoofd. Ik heb zoveel meegemaakt het afgelopen jaar, depressief, re-integreren, persoonlijke groei door keihard werken aan mezelf en dan al die plannen die ik nu uit ga voeren.

Ik krijg leuke reacties op mijn uitnodiging voor de sponsor/afscheidsavond op 21 januari, dat doet me goed, ik vind het heerlijk om nog een feestje te kunnen geven, dat heb ik zo lang niet gedaan. Het lijkt me leuk om iedereen weer en nog even te zien voor ik wegga, al zien we elkaar niet zo vaak, nu ik zo ver wegga heb ik toch ff het gevoel om iedereen nog gedag te zeggen, gek he.

Nou ik houd jullie op de hoogte en anders tot de 21e januari!!!!

xxx Susanne