Hoi Allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb.. Ik heb een tijd last gehad van het internet dat het niet deed en daarna omdat het ff minder met me ging.

Vorige week ben ik door Corin uitgenodigd om mee te gaan naar een gala van de internationale school van haar kinderen in het Sheraton Hotel. Maar eerste reactie van binnen is ooo neee.. maar ik zei ja wat leuk graag.. maar uh ik heb niks 'nets' om aan te trekken, alleen maar hempjes en t-shirts en capribroeken.. Dus dat werd shoppen, nou ja shoppen. Eerst maar weer eens pinnen, want het geld gaat toch wel erg hard daarna naar een plek in Kampala waar allemaal kleine 'winkeltjes' zijn die van alles verkopen van opladers tot jurken tot fruit tot gefrituurde sprinkhanen. Nooit gedacht van mezelf dat ik ooit een jurk uit zo'n winkeltje zou kopen, maar ik ben geslaagd een lange zwarte jurk met lekker decolleté en een nog een ander jurkje voor als het niet zou passen. Ondertussen ook nog mijn haren geverfd, want dat kon echt niet meer, een echte grijze dakduif!!! Een beetje make-up en gaan met die banaan als een echte diva kon ik natuurlijk niet in mijn jurk op een boda boda gaan (brommertaxi), dus een taxi geregeld voor €4,50. Er was een groep Nederlanders dus kon ik eindelijk weer eens gewoon Nederlands praten. Iedereen was uitgedost en zag er goed uit. Het begin was saai en het eten was Oké, maar ik had meer verwacht dan met mijn bordje in de rij voor mijn eten, whahaha, maar ja na het diner startte de muziek en heb ik de hele avond gedanst, eerst nog netjes op mijn slippers daarna op m'n blote voeten. De muziek was zeg maar hetzelfde als op mijn eerste brugklasfeestje, maar evengoed heb ik heerlijk gedanst. Daarna nog naar Iquana geweest een gezellige bar met een Nederlandse eigenaar, maar daar was niets van te merken, gezellige muziek en Oegandezen en Mzungus door elkaar heen. Moe maar voldaan naar Corin haar huis waar ik bleef slapen. Corin heeft een gezellig gezin en een prachtig huis, fijn dat ik zo welkom ben. Zondag werd ik al wakker met maagpijn en koppijn, nééé geen hangover want ik had niet gedronken. 's Middags naar huis en ik werd al beroerder, diarree, migraine en dat 5 dagen lang. Een fijne virusinfectie denk ik mijn lichaam komt in opstand tegen alle bacteriën en ziektekiemen hier. Wat heb ik me ellendig gevoeld en ik voelde me zo ver weg en wilde eigenlijk ook niet naar huis bellen om Mams niet ongerust te maken. Toch maar gebeld en ook ff lekker geklaagd bij Corin en Jurjanne, die er niet gek van staan te kijken dat ik ziek was. Ik vertelde dat ik erg opstandig was dat ik steeds wat had, dan weer hoesten als een zeehond, dan weer voorhoofdholteontsteking dan weer megadikke voeten, dan weer buikgriep... ik kom om te werken en niet om zielig in me bed te liggen..

Nou ja genoeg geklaagd, gister werd ik uitgenodigd om te komen barbequen bij Corin, want de mannen gingen vissen op Lake Victoria en dan werd de vis op de barbeque gelegd. Super dat ik weer was uitgenodigd, maar ja eerst maar weer ff shoppen, want ik kan niet met lege handen aankomen. Ik denk ik ga ff naar de supermarkt voor een flesje wijn... Hebben ze niet... moet je verderop zijn... ok.. boda boda... winkeltje in uit in gevonden. Toen werd ik gebeld door Elisa, zij werkt voor de Kaja Foundation, of ik zin had om wat te drinken, nou ja natuurlijk. We hebben heerlijk zitten praten en was echt leuk om elkaar te ontmoeten. 's Avonds naar Corin gegaan, waar ook de andere vrouwen waren wiens man was gaan vissen. Ze hadden al gebeld dat we ook maar vlees moesten halen voor op de BBQ, want de vissen waren niet zo groot.. Toen ze thuiskwamen hadden ze drie joekels van een Nijlbaarsen mee, waarvan twee zo'n meter lang en 20 kilo zwaar en de derde formaatje kleiner.. Wauw echt zo gaaf, de mannen waren zo blij als jonge jongens. Nou en hij was lekker hoor. Ook deze avond was weer gezellig, wat leuk om mee te maken.

Alle uitdagingen die ik in Nederland toch nog wel uit de weg ga, probeer ik hier toch aan te gaan en er gaat een wereld voor me open. Wat leuk dat mensen hier zo gastvrij zijn en me overal bij betrekken en het levert me zoveel leuke momenten op. Nog steeds verbaas ik me erover dat ik hier in Oeganda zit, na zo'n moeilijk jaar met zulke diepe dalen enne als ik naar de toekomst kijk zie ik die zonnig tegemoet... Jeetje wat een metamorfose...

Eénmaal weer thuis gekomen werd ik weer zo warm onthaald of ik een week weg was geweest, zo tof. 's Middags lekker ff liggen zonnen, ze verklaren me voor gek, want waarom wil je dat je huid verkleurd??? De hond gewassen en van zijn teken verlost. Toen een heerlijke pasta gemaakt, Sandra zal trots op me zijn en bijna een uur met me Mams gebeld, wat heerlijk om alles ff te vertellen.

Van de week heb ik van het sponsorgeld hoelahoepen gekocht en wat zijn de kinderen er blij mee, het is nu iedere dag een feest om buiten te spelen. Ook heb ik keukenspulletjes gekocht waar ze heerlijk mee kokkerellen en dan zie je maar dat de kinderen overal hetzelfde zijn.

Pfff, jeetje wat zal ik nog meer vertellen, CNN is langsgeweest met een filmploeg om een documentaire te maken, wel heel speciaal hoor.

De kleine man die zwaar ondervoed binnen kwam is in 4 weken een kilo aangekomen en is een mooi vrolijk mannetje geworden. Hij is nog wel benauwd en hij is nog steeds wel zwak, maar je ziet al zoveel verbetering, wauw wat gaaf om mee te maken.

Er wordt druk gezocht en uitgeplozen waar alle kinderen precies vandaan komen en of er nog ouders of andere familie leden zijn, of er nog een mogelijkheid is om de kleintjes een thuis te bieden bij familie. Bij één meisje is dit het geval. Ze is 6 jaar oud en haar moeder kan niet voor haar zorgen, nu willen andere familieleden dit wel doen, maar dan kan ze niet naar school want daar is geen geld voor. Het enige wat er nu nog nodig is om haar een thuis te geven en de mogelijkheid om 7 jaar naar school te kunnen is iemand die haar wil sponsoren voor de komende 7 jaar. Het gaat om €100,- per jaar. Daar moet toch iets op te vinden zijn, toch mensen, wat voor ons zo gewoon is, maakt een wereld van verschil hier. Het betekent dat de kleine meid een toekomst heeft. En ook nog bij haar eigen familie, dit is waar het hier allemaal om draait.... Ook voor de andere kinderen wordt veel onderzoek gedaan en hopelijk kom ik volgende keer met positief nieuws voor een andere kleine meid..

Het is ondertussen aardig stil hier in huis, de kinderen slapen, de caregivers slapen, alleen hoor je nog mijn getik op mijn toetsenbord.

Ik zou zeggen weltrusten en veel liefs vanuit Kaja Nafasi xxx