Hallo Mzungus,

Wat heb ik toch een geweldige tijd hier, ik geniet met volle teugen, al had ik dat vanmorgen niet gezegd hoor. Ik hoest als een gek, waarschijnlijk toch door al het stof hier en alle uitlaatgassen. Ik ging op het kantoor van Kaja werken aan een aantal rapporten werken, maar ik bleef maar hoesten en tja Corin zat tegenover me te werken en die kon niet eens haar telefoongesprek normaal voeren. Dus heb ik maar weer me spullen gepakt en op de boda terug naar huis. Daar heb ik me opgesloten een paar paracetamolletjes met codeine erin wat hoestdrank en een paar uur liggen pitten. Wakker geworden heb ik nergens last meer van?!?!? Duh daar kan ik zo boos om worden, ik pik echt alle bacillen en bacterien op hier.

Afgelopen zaterdag kwam Chris langs met spullen van de Ikea die gedoneerd zijn door familie en vrienden. Chris en ik waren allebei dolenthousiast, de caregivers en guards waren daarintegen compleet stil, die wisten niet zo goed wat ze er mee aan moesten. Chris en ik hebben samen de triptrapkasten in elkaar gezet, hoe hilarisch is dat dan, zit je in Oeganda Ikeakasten in elkaar te zetten. De Oegandezen keken ons ook echt aan van `hoe weten jullie dan hoe dat allemaal in elkaar moet`! Echt geweldig hoeveel spullen er gebracht zijn, de kinderstoelen zijn geweldig, nu hoeven de kids niet meer op de grond te zitten eten.

Chris nodigde me uit om mee te gaan naar een barbeque, nou dacht ik lekker hoor en gezellig zo ontmoet je nog eens andere mensen. Ik dacht ik hoef alleen me telefoon en me sigaretten mee, wat bleek na een tijdje kwamen er mannen aan met Afrikaanse muziekinstrumenten, dansers en danseressen en werd er een complete show weggegeven die wel een paar uur duurde. Orginele Afrikaanse dansen, zo geweldig en dat is zo genieten, shit had ik nou maar me camera mee.... De leider van de groep vroeg ons of we de film `white light` kende met Marco Borsato, jaa tuurlijk kennen wij Wit Licht... Hij had hier een rol in gespeeld als vader van Abu, wauw wat leuk zeg. Het dansen was echt super gaaf om te zien en natuurlijk die heerlijke Afrikaanse mannen met hun grote witte lach op hun gezicht Mmmmmm das genieten kan ik je vertellen en nee ik kom niet thuis met een Afrikaan.... Ik had leuk contact met een aantal Nederlanders en één vrouw wees me er nog eens op om vooral in het hier en nu te leven en te genieten, want soms gaan mijn gedachten alnaar mijn toekomst.. Onverwacht wijze raad die ik zeker gebruik.

Vanmiddag heb ik heerlijk een potje gevoetbald met Patrick de guard, dan staan ze toch wel ff raar te kijken hoor als ze een vrouw zien voetballen en ja ik kan nog steeds een balletje hooghouden, maar pfff mijn conditie... ik was compleet bezweet en buiten adem, maar wat lekker was dat ff.

Chris en Jurjanne zijn voor een paar weken terug naar Nederland om fondsen te werven, want spullen worden er genoeg gedoneerd en er komt zelfs een speeltuin die gesponsoord wordt, maar voor de operationele zaken is gewoon geen geld genoeg, dit houdt in bijvoorbeeld de salarissen van de medewerkers van Kaja Nafasi, caregivers, guards, social workers, coordinator.. En ja zonder geld wordt het lastig om deze verlaten kinderen op te vangen en onderzoek te doen naar hun achtergrond en proberen hun familie te achterhalen. Dus als jullie echt een goed doel willen steunen en zeker wilt weten dat je geld goed terecht komt dan is jullie (kleine) bijdrage van harte welkom bij de Kaja Foundation (http://www.kajafoundation.nl/).

De kinderen zitten altijd aan mijn armbandje met kraaltjes te frunniken, ik dacht laat ik voor hun ook eens kijken voor armbandjes, zogezegd zogedaan. Ik heb op de craftmarket allemaal kleine armbandjes gekocht en uitgedeeld aan de kinderen, die waren zo trots en blij, iedereen die binnenkwam moest het zien, de caregivers zag ik jaloers kijken dus ik vroeg `willen jullie ook een armbandje` en ja hoor natuurlijk waren hun ook superblij, dat ik daar toch niet aan gedacht had.

Ik ben inmiddels van kamer veranderd, want op 1 april komt er een nieuwe vrijwilligster Nikki en moeten we de kamer delen. Leuk hoor nog een Nederlandse in het Nafasi huis...

Op 2 april vertrek ik voor een gorilla expeditie, eindelijk!!! En 17 april ga ik voor een trip naar Murchisons Falls... En ja dan komen er als het goed is eindelijk wilde dieren op de foto´s op mijn reislog. Ik verheug me er zo op!!

Bye everybody

Mams, ik bel je morgen weer hoor!! Dikke kus xxx