Lieve allemaal,

Maandag was het dan eindelijk zover, naar de gorilla's. Ik keek er al zo naar uit en nu ging het eindelijk gebeuren.

We vertrokken om 7.00 uur met een groep van 8 personen. 3 Britse meiden, een Amerikaans stel, een Pools/Amerikaanse met een goede Amerikaanse vriend, dus was ik de enige Nederlandse. Maar ja dat maakt voor mij niets uit want ik praat en denk toch al de hele dag Engels. Het was goed busje en de chauffeur Julius was ook een ervaren chauffeur, dus om je nergens zorgen over te maken. Maar ja in het begin waren de wegen dan ook nog redelijk, maar eenmaal in de bergen aangekomen heb ik wel af en toe mijn ogen dicht gedaan, smalle weggetjes langs diepe afgronden en dan zijn ze ook nog aan het werk aan de weg, dus staan er allerlei vrachtwagens, kranen en ander zwaar materiaal op de weg. Een vrouwtje met een reflecterend vestje aan staat daar met een rode en groene vlag het verkeer te regelen, hilarisch gewoon.

Om 18.15 uur helemaal brak in het hotel aangekomen, wel een leuk hotel en schoon en goede service. Het eten, tja, ik ben dus echt wel een moeilijke eter, ik vond het helemaal niets.

De volgende morgen om 5.15 uur op en om 6.00 uur vertrokken naar de berg waar de gorilla-tracking zou starten.

Om 8.00 uur daar gekomen, een briefing gehad en daar gingen we dan het avontuur in. Het zou een uur kunnen duren voor we de gorilla's zouden vinden of 7 uur. Vol goede moed ging ik samen met mijn helper, die mijn rugzak droeg en een wandelstok de berg naar beneden. Pff gelukkig hield hij vaak mijn hand vast of hield me tegen als ik naar beneden gleed. Geen paden natuurlijk want het is gewoon echt midden in de jungle. Ik was al snel buiten adem kan ik je vertellen, maar ja voor het goede doel. Gelukkig na een uur en een kwartier mochten we onze spullen en stok achterlaten en de camera gereed houden want de gorilla's waren vlak bij. Dat gevoel van OMG nu gaat het echt gebeuren is geweldig, maar toen ik de eerste gorilla zag was dat helemaal waanzinnig. Wat zijn ze ongelofelijk groot en dan maar snel foto's maken want je weet nooit hoe snel ze weer weg zijn.

Na de Black Back (deze gorilla wordt later een Silver Back) en wat kleintjes te hebben gezien, kwam de Silver Back tevoorschijn. Geen tijd om bang te zijn want je wil hem natuurlijk wel goed op de foto..

Op een gegeven moment komt er een Black Back op Jeremy en mij af met zijn arm in de lucht of hij ons wilde aanvallen, de gids moest hem toen met zijn stok hard op zijn rug slaan om hem af te schrikken, ook nu geen tijd om bang te zijn want dat gebeurd in seconden. Wauw Wauw en Wauw wat een geweldige ervaring. Na een uur moesten we terug, want je mag niet langer hun rust verstoren.

Na tien meter klimmen was ik helemaal buitenadem en beroerd, dus ik plofte op de grond, alles was doorweekt van het zweet, want ik moest immers een lange broek en een shirt met lange mouwen aan voor alle muggen en ander ongedierte tegen te houden. Mijn shirt uitgetrokken en t-shirt aangedaan, banaantje gegeten en wat water gedronken.

Vol goede moed weer klimmen, weer na tien meter helemaal kapot... pff ik dacht hoe kom ik in godsnaam die berg weer op. Na de lunch wederom met goede moed naar boven. Ook nu was ik iedere tien meter helemaal buitenadem. Mijn helper zei heel complimenteus dat dat kwam omdat ik FAT ben en 38 jaar vond hij ook wel heel oud, whahahaha grapjas.

Ik heb de groep gezegd dat ze maar moesten gaan en niet op mij hoefde te wachten, mijn helper, de gids en de bewaker bleven bij me. Mijn helper heeft me letterlijk aan zijn hand omhoog gesleept en soms kreeg ik van de gids een kontje!! Nee nee ze waren te jong en niet mijn types zal ik maar zeggen.

Toen ik eindelijk boven kwam stond de groep te applaudisseren en toen ik vroeg hoe lang ze op me gewacht hadden, logen ze heel lief dat ze maar vijf minuten hadden gewacht.

Maar dat gevoel was wel onbeschrijflijk zo'n zware klim en de GORILLA'S gezien, wie kan me dat na doen.

Ik ben superblij dat ik de gorilla-tracking gedaan heb, een gevoel van nietigheid en respect voor de gorilla's.

De volgende dag weer naar huis, even op de evenaar gestaan en als een echte toerist natuurlijk foto's gemaakt.

Eenmaal thuis gekomen was ik zo enthousiast dat ik meteen de foto's aan de kids heb laten zien en me verhalen verteld aan de caregivers. Wauw Wauw ik kan het nog niet geloven dat ik ze echt heb gezien.

's Avonds mama gebeld want ik wist dat ze ongerust was, heerlijk mijn verhaal in het Nederlands kunnen vertellen. Ik mis mams wel hoor, gelukkig hebben we een goede telefoonverbinding. Ik zou wel even op een dagje heen en weer willen vliegen, want het idee dat ik over een paar weken weer terug moet.... Bah moet er niet aan denken.

Deze week is ook de nieuwe vrijwilligster begonnen een gezellige jonge meid. Heerlijk om onze ervaring te kunnen delen.

Nou luitjes, volgende keer mijn avontuur bij Murchisons Fall, daar hoop ik de big five te spotten.

Veel liefs xxx

Suus