Hoi allemaal,

Het is niet normaal hoe snel de tijd is gegaan, over twee weken ben ik weer thuis. Als ik er aan denk heb ik hele dubbele gevoelens. Ik wil eigenlijk helemaal niet weg uit Oeganda, ik voel me thuis hier. Geen stress, vriendelijke mensen en niet te vergeten een heerlijk klimaat. Wat ik ook heel prettig vind hier is dat de mensen niet oordelen over hoe je eruit ziet, soms staan mijn haren recht overeind als ik van de boda stap, dan denk ik kan niemand me even zeggen dat mijn haar er niet uit ziet, maar het is totaal niet belangrijk hier. Je hoeft niet met de laatste mode mee te lopen en de nieuwste i-phone te hebben om 'erbij' te horen. Dat ik een 'big auntie' ben is niet erg, mensen denken alleen maar Oh die heeft goed te eten, whahaha, heerlijk toch. Aan de andere kant kijk ik er erg naar uit om me Mams weer te zien en natuurlijk mijn grote kanjers Giorgia, Giulia en Alessio. En ja ik heb ook zin om mijn goede vrienden en familie weer te zien en spreken en mijn foto's te kunnen laten zien en over mijn belevenissen te vertellen.

Ik ben erg gehecht geraakt aan alle kids en de mensen van Nafasi. Ik heb geprobeerd afstand te houden, omdat ik wist dat het moeilijk zou zijn om afscheid te nemen, maar ik ben toch behoorlijk gehecht geraakt aan de kleine ondervoedde man, die het nu erg goed doet. Ook is hij aan mij gehecht geraakt, wat niet zo gek is, want kinderen voelen dat nu eenmaal feilloos aan. Gelukkig is hij ook gek op de andere caregivers, dus weet ik dat het helemaal goed met hem komt. Maar ja, als ik aan het afscheid denk krijg ik nu al een brok in mijn keel.

We zijn nog steeds hard op zoek naar sponsoren voor Kaja Nafasi, aan spullen is er geen gebrek, die worden veel gedoneerd door lieve mensen zoals jullie, maar om de operationele kosten te kunnen betalen is er echt nog hulp nodig. Chris en Jurjanne zijn nu in Nederland om nieuwe fondsen binnen te halen, maar dat valt nog niet mee in deze tijd. Dus als jullie een bedrijf of organisatie weten die openstaat om een goed doel te steunen dan hoor ik dat graag. Als ik terug ben in Nederland zal ik me blijven inzetten voor de Kaja Foundation, want ik weet wat een goed werk ze doen hier in Oeganda, kinderen krijgen een nieuwe kans op een toekomst. Vandaag ga ik een kijkje nemen bij Bulamu Village. Een dorp voor kinderen die geen ouders meer hebben, die zijn achtergelaten of de familie niet voor hen kan zorgen. Er wonen meer dan 300 kinderen in dit dorp, die naar school gaan en waarvoor goed gezorgd wordt. Ik ben erg benieuwd naar het goede werk wat Chris, Mark en Elisa daar verrichten. Dit zijn alledrie Nederlanders die worden gesponsord door hun familie en vrienden om hier goed werk te kunnen doen voor kinderen zonder toekomst. Diep respect voor hun!!

Ik zal komende weken nog meer genieten van mijn kids hier en ik hoop nog een beetje kleur te krijgen, want erg bruin ben ik niet, maar misschien komt dat omdat ik zo wit ben in vergelijking met de black people hier, hihihi. Volgende week heb ik nog een mooie trip dus dat is een leuk vooruitzicht.

Bedankt voor jullie lieve reacties, ik kijk er altijd erg naar uit om ze te lezen!!

Veel liefs,

Big Auntie Susanna